Του Γιάννη Μπελεγρίνη.
Καλείς, ξανά καλείς, δοκιμάζεις τρία- πέντε- δέκα τηλεφωνικά νούμερα, αλλά η κατάληξη είναι η ίδια. Κανείς δεν σηκώνει το ακουστικό. Αυτή η κατάσταση επικρατεί στο ελληνικό δημόσ ιο.
Πριν από λίγες μέρες, προσπάθησα να επικοινωνήσω με συγκεκριμένο τμήμα του Υπουργείου Εργασίας. Εντάξει, δεν περίμενα να εξυπηρετηθώ και με το πρώτο τηλεφώνημα. Πίστευα όμως, ότι με λίγη προσπάθεια, κάποιος δημόσιος υπάλληλους θα φιλοτιμόταν να απαντήσει στο τηλέφωνο. Τελικά… το θαύμα δεν έγινε. Δύσκολοι καιροί για θαύματα, θα μου πείτε. Σωστό και αυτό. Όσες φορές και αν προσπάθησα, σε τουλάχιστον 5-6 διαφορετικούς τηλεφωνικούς αριθμούς, κανείς δεν απάντησε.
Η συγκεκριμένη παρακμιακή κατάσταση, δεν παρατηρείτα� � μόνο στο Υπουργείο Εργασίας. Στο πρόσφατο παρελθόν, προσπάθησα, για παράδειγμα, να επικοινωνήσω τηλεφωνικώς με υποκατάστημα του ΙΚΑ, αλλά και με υπηρεσία του ΟΑΕΔ. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Όσες φορές και να κάλεσα, τα ακουστικά παρέμειναν… καρφωμένα στη θέση τους.
Σκεφτείτε το: υπάλληλοι και υπηρεσίες που ανήκουν στο δημόσιο, όλοι τις πληρώνουμε από την τσέπη μας, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορούμε να τις χρησιμοποιήσουμε. Ακόμα και για ένα απλό τηλέφωνο. Ακόμα και για μια απλή ερώτηση. Κανείς δεν είναι εκεί για να εξυπηρετήσει τον εκάστοτε πολίτη, που έκανε… το λάθος να υποπέσει στην ανάγκη κάποια δημόσιας υπηρεσίας ή οργανισμού.
Παρόμοια εικόνα και στην πλειοψηφία των κρατικών Πανεπιστημίων και σχολών. Φοιτητές καλούν στις σχολές τους για να ρωτήσουν απλές ερωτήσεις που αφορούν τ ις σπουδές και το πρόγραμμα τους, αλλά συνήθως εισπράττουν την αδιαφορία και την ανοργανωσιά του ελληνικού κρατικού μηχανισμού. Με τις κλήσεις να παραμένουν αναπάντητες. Ναι, και αυτούς τους υπαλλήλους τους πληρώνουν οι πολίτες.
Υπάρχει και το ακόμα καλύτερο σενάριο: πολλές φορές, καταφέρνεις να φτάσεις στο τηλέφωνο κάποιου προϊστάμενου ή διευθυντή, ο ποίος -μετά από κάποιες προσπάθειες- πιθανότατα το σηκώνει! Του λες λοιπόν, ότι κάλεσες προηγουμένως σε μια σειρά από τηλέφωνα υπαλλήλων και κανείς δεν το σήκωσε. Του λες ουσιαστικ� �, ότι η υπηρεσία του δεν λειτουργεί σωστά. Φυσικά, αυτός σε διαβεβαιώνει ότι «έτυχε» και πως θα κάνει τις απαραίτητες συστάσεις στους υφισταμένους του. Το αποτέλεσμα: Αν καλέσεις την επόμενη μέρα, στα ίδια τηλέφωνα, πάλι δεν θα το σηκώνει κανείς! Διότι, στο ελληνικό δημόσιο, δεν αλλάζουν εύκολα κάποια πράγματα, όσες δεκαετίες και αν περάσουν.
Δείτε το και από την άλλη πλευρά. Ας υποθέσουμε ότι δουλεύουμε σε μια ιδιωτική εταιρία. Έχουμε ένα τηλέφωνο μπροστά μας, στο οποίο μας καλούν πολίτες, καταναλωτές, πελάτες ή ο οποιοσδήποτε άλλος . Το τηλέφωνο χτυπάει καθημερινά και εμείς δεν το σηκώνουμε. Μετά, αυτοί που μας καλούν, αγανακτισμένοι επικοινωνούν με τον προϊστάμενο του τμήματος. Τον ενημερώνουν για την… αδιαφορία των υπαλλήλων. Και αυτός αντί να μας επιπλήξει για την μη επαγγελματική συμπεριφορά μας, το αφήνει να περάσει απαρατήρητο!
Πόσο πιθανό είναι να συμβεί αυτό το σκηνικό, σε μια ιδιωτική εταιρία; Εύκολα ο καθένας μπορεί να καταλάβει. Και κάπως έτσι μπορείς να ερμηνεύσεις, με απλό τρόπο, το γιατί το ελληνικό δημόσιο δεν λειτουργεί σωστά και δεν είναι στη ν υπηρεσία των πολιτών.
Πηγή: First-magazine.gr
Πηγή: http://www.eglimatikotita.gr/
No comments:
Post a Comment