Το 1993 οι μόνιμοι υπάλληλοι της Βουλής ανέρχονταν στους 700. Το 2009, οι υπάλληλοι της Βουλής είχαν σχεδόν διπλασιαστεί και έφταναν τους 1.361. Οι αριθμοί (συνήθως) λένε την αλήθεια. Τα νούμερα στην περίπτωση αυτή, δεν δείχνουν μόνο το τι γινόταν για πολλά χρόνια εντός του κτηρίου � �ης Βουλής. Δείχνουν την πορεία και την νοοτροπία μιας ολόκληρης χώρας.
Η νοοτροπία του «βόλεψε με κάπου, κι εγώ θα σε ψηφήσω». Γιατί, μη μου πείτε ότι όλες αυτές οι προλήψεις… με το τσουβάλι στη βουλή ήταν «αθώες». Η εφημερίδα Έθνος, η οποία παραθέτει τους παραπάνω αριθμούς κάνει επίσης και μια θλιβερή για εμάς σύγκριση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα κατέχει το ρεκόρ σε ότι αφορά τον αριθμό των υπαλλήλων της βουλής, σε συνάρτηση με τον αριθμό των βουλευτών. Κάτω από την χώρα μας στην σχετική κατάταξη βρίσκονται χώρες � �πως η Ιταλία, η Γαλλία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Μόνη χώρα που έχει περισσότερους υπαλλήλους στο κοινοβούλιο της, είναι η Γερμανία (2.700 υπαλλήλους), ωστόσο η γερμανική βουλή έχει ακριβώς τους διπλάσιους βουλευτές σε σχέση με την ελληνική.
Ανεξάρτητα από τους απόλυτους αριθμούς, θα πρέπει να επισημάνουμε και κάτι επίσης σημαντικό: στις περισσότερες πολιτισμένες ευρωπαϊκές χώρες, δεν γίνονται προσλήψεις… από το παράθυρο. Στις ιστοσελίδες των κοινοβουλίων ανεβαίνει σχετική ανάρτηση κάθε φορά που ανοίγει μια θέση, ενώ αναφέρετα ι ρητά και η αξιοκρατική διαδικασία της πρόσληψης.
Στην Ελλάδα, εδώ και χρόνια, είχε δομηθεί ένα ολόκληρο σύστημα πίσω από τις προσλήψεις σε δημόσιους φορείς και οργανισμούς. Τώρα, οι συνθήκες είναι τέτοιες, που αναγκαστικά πολλές τέτοιου τύπου «πελατειακές ιστορίες» έρχονται στο φως. Σιγά- σιγά συμπληρώνεται το πάζλ της αμαρτίας. Βλέπουμε (με στοιχεία και αριθμούς πλέον) πράγματα που λίγο- πολύ γνωρίζαμε πως συμβαίνουν γύρω μας, αλλά ποτέ δεν είχα καταγραφεί με τόσο επίσημο τρόπο.
Είναι κάποιοι που λένε «φταίνε μόνο οι πολι� �ικοί που δίνανε τα δωράκια, για να εξαγοράσουν ψήφους». Είτε αυτά τα δωράκια ήταν επιδοτήσεις, είτε μισθοί, είτε ρουσφετολογικές προσλήψεις. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί εκτιμούν ότι «φταίνε οι πολίτες, οι οποίοι παραλάμβαναν τα δωράκια, αδιαφορώντας για το κόστος που είχαν αυτά στην κοινωνία». Νομίζω, ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Όλοι έχουν τις ευθύνες τους, στον βαθμό που τους αναλογούν.
Αυθόρμητα πάντως, μου δημιουργείται και ένα άλλο ερώτημα, το οποίο μάλλον είναι και το πιο ουσιαστικό: αν αύριο το πρωί, με έναν μαγικό τρόπο, εξαφανίζονταν τα μνημόνια, οι Τρόικες, οι περικοπές και η οικονομική κρίση γενικότερα, το πάθημα θα μας είχε γίνει μάθημα; Και μιλάω για όλους, από πάνω μέχρι κάτω.
Θα είχαμε καταλάβει, δηλαδή, τι κάναμε λάθος σαν χώρα όλα αυτά το χρόνια ή μήπως από τη μεθεπόμενη μέρα πάλι θα ζητούσαμε να «μας βολέψουν κάπου» οι διάφοροι πολιτικοί, πάλι θα ψηφίζαμε τους ίδιους, πάλι θα παίρναμε δάνεια για να πάμε διακοπές, πάλι θα κλέβαμε το κράτος σε κάθε μικρή ή μεγάλη ευκαιρία;
Και οι πολιτικοί από την μεριά τους, θα είχαν διδαχτεί ότι δ εν γίνεται να κυβερνάς με «εξαγορές ψήφων» και ότι απευθύνονται σε πολίτες κι όχι «πελάτες»; Θα είχαν καταλάβει άραγε το αυτονόητο, ότι δεν πρέπει να είναι ο σκοπός να μπεις… με ένα ζιβάγκο στην πολιτική και να βγεις με παλάτια; Τώρα που τα βλέπω όλα αυτά μαζεμένα, δεν είμαι και τόσο σίγουρος, ότι θα βγούμε καλύτεροι από την κρίση.
Πηγή: First-magazine.gr
Πηγή: http://www.eglimatikotita.gr/
No comments:
Post a Comment